LFA \\

CZERWIEC 2009: UDZIAŁ W 24-GODZINNYM WYŚCIGU NA TORZE NÜRBURGRING

Gdy zbliżał się termin wyścigu Nürburgring 2009, inżynierowie tworzący LFA uświadomili sobie, jak trudno jest przygotować samochód, który w dalszym ciągu jest testowany, do udziału w 24-godzinnym wyścigu.

Lecz w miarę rozwiązywania problemów ujawnionych rok wcześniej supersamochód LFA nadal się rozwijał. LFA nie został zaprojektowany jako samochód przeznaczony wyłącznie do wielogodzinnych wyścigów, jednak nie było to wyzwanie, jakiego nie podjęliby się inżynierowie LFA, którzy wcześniej zdołali już zaprojektować wnętrze w taki sposób, aby jazda supersamochodem była po prostu przyjemna. Najważniejszym celem było ukończenie wyścigu na warunkach obowiązujących na torze Nürburgring i ciągła jazda przez 24 godziny. 2009 to pierwszy rok, w którym Lexus wprowadził dwa prototypy do 24-godzinnego wyścigu na torze Nürburgring. Udział dwóch samochodów LFA w wyścigu zezwalał na większy margines błędu, gdyby jeden z nich nie zdołał ukończyć wyścigu. Supersamochód LFA zakończył wyścig ze znakomitym czasem, a wydarzenie to uznano za punkt zwrotny, w którym inżynierowie przeszli od fazy projektowania do końcowych etapów tworzenia LFA.

MAJ 2009: UDZIAŁ W WYŚCIGU VLN4

Po 24-godzinnym wyścigu na torze Nürburgring w 2008 roku, podczas którego doszło do ujawnienia niektórych problemów z projektem LFA, odbyło się spotkanie z kierowcami-uczestnikami wyścigu Nürburgring ’08. To spotkanie zaowocowało znacznie większą liczbą testów na torach i drogach publicznych w Japonii.

W ciągu niemal 12 miesięcy testów największy postęp osiągnięto w dziedzinie stabilizacji samochodu przy wysokich prędkościach. Postępu dokonano nie tylko w zakresie właściwości jezdnych, ale również w dziedzinie brzmienia silnika, które zostało dodatkowo wzmocnione.

Następnie prototyp — w celu przeprowadzenia wszechstronnej kontroli LFA przed wyścigiem 24-godzinnym — wziął udział w 4-godzinnym wyścigu VLN4 na torze Nürburgring. Samochód ukończył wyścig bez zakłóceń na 36. miejscu i uzyskał tytuł Najlepszego w klasie. Następnie przystąpiono do końcowych modyfikacji w celu przygotowania samochodu do wyścigu 24-godzinnego, który miał odbyć się w następnym miesiącu.

CZERWIEC 2008: UDZIAŁ W 24-GODZINNYM WYŚCIGU NA TORZE NÜRBURGRING

24-godzinny wyścig na torze Nürburgring należy do najtrudniejszych zawodów tego typu na świecie. Mimo że Lexus LFA przejechał wcześniej tysiące kilometrów po torze Nürburgring, jazdy testowe nigdy nie są w pełni porównywalne pod względem warunków do prawdziwego wyścigu, w którym LFA musiał zmierzyć się z ponad 300 samochodami o różnych osiągach.

Agresywne środowisko sportowej rywalizacji było najtrudniejszym jak dotąd testem dla Lexusa LFA. W trakcie wyścigu dochodziło do wycieków oleju i awarii części, przez co nieuniknione były dłuższe postoje w pit stopach. LFA ukończył wyścig, ale dopiero na 121. pozycji. Mimo niezwykle rygorystycznego procesu konstrukcyjnego podczas wyścigu mogły zdarzyć się rzeczy nieprzewidziane. I zdarzyły się. Naczelny inżynier Tanahashi stwierdził, że wyścig stworzył warunki znacznie trudniejsze niż zwykła jazda po torze Nürburgring.

Jednak komentarze kierowców, którzy brali udział w 24-godzinne rywalizacji, były pozytywne — „Prowadzi się go dobrze” i „Dobre brzmienie silnika”. Te pozytywne opinie dotyczące osiągów i wrażeń z jazdy Lexusem LFA pochodzą od profesjonalnych kierowców.

KWIECIEŃ-MAJ 2008: JAZDA PRÓBNA NA TORZE NÜRBURGRING (SEZON WIOSNA 2008)

Aby porównać rzeczywiste wrażenia z zamierzeniami i przetestować Lexusa LFA w skrajnych warunkach, zdecydowano o udziale samochodu w 24-godzinnym wyścigu na torze Nürburgring. Ponieważ zasadniczym celem udziału było wsparcie prac projektowych, samochód został przed wyścigiem poddany tylko minimalnym przeróbkom i zasadniczo niewiele różnił się od standardowego („stockowego”) modelu.

Wystarczył rok, by istotnie poprawić sztywność nadwozia i charakterystykę układu kierowniczego, jednak szczegółowe udoskonalenia w dziedzinie właściwości jezdnych wprowadzane były nieustannie, aż do dnia startu.

W charakterze „rozgrzewki” przed wyścigiem 24-godzinnym LFA brał udział w 4-godzinnym wyścigu VLN. Mimo pojawienia się pęcherzy na tylnych oponach, LFA świetnie sobie poradził i wygrał w swojej klasie.

PAŹDZIERNIK 2007: JAZDA PRÓBNA NA TORZE NÜRBURGRING (SEZON JESIEŃ 2007)

Już w roku 2007 jazda z prędkościami rzędu 301 km/h nie stanowiła większych problemów. Jednak celem twórców LFA nie było poprzestanie na prędkości maksymalnej 300 km/h. W przypadku pojazdu, który ma się dobrze prowadzić, ewentualne zmiany musiały być konsultowane z kierowcą testowym, Hiromu Naruse. Szczególną uwagę poświęcono silnie przemawiającym elementom charakteru LFA, odczuwalnym wszystkimi pięcioma zmysłami i niepoddającym się jakimkolwiek pomiarom. Dzięki temu testowi uzupełnienie konstrukcji o niewielkie elementy wzmacniające przyniosło znaczną poprawę właściwości jezdnych.

LIPIEC 2007: JAZDA PRÓBNA NA TORZE NÜRBURGRING (SEZON WIOSNA 2007)

Z początkiem roku wielokrotnie powtarzane testy i tysiące kilometrów jazd próbnych ujawniły takie problemy, jak nierówna przyczepność przednich i tylnych kół pod obciążeniem. W rezultacie Lexus LFA prowadził się trochę jak nieujeżdżony koń. Przygotowania do poszukiwań charakterystyki, dzięki której Lexus LFA „prowadziłby się dobrze”, prowadzono na własnych torach testowych i japońskich torach wyścigowych. Zaplanowano i zrealizowano dodatkowe wytrzymałościowe jazdy próbne na torze Nürburgring, choć niektóre z nich trzeba było przełożyć z uwagi na złą pogodę. Nowy harmonogram jazd na Nürburgring został pospiesznie przyjęty w sierpniu, a próby wytrzymałościowe ukończono zgodnie z planem, bez żadnych incydentów.

PAŹDZIERNIK 2006: JAZDA PRÓBNA TORZE NÜRBURGRING

Ponownie zadanie testowania na torze Nürburgring zostało pieczołowicie zrealizowane w październiku roku 2006. W miarę wykonywania kolejnych testów wysokich prędkości na torze Nürburgring pojawiały się kolejne problemy (takie jak wycieki oleju z silnika). Inżynierowie uczestniczący w jazdach próbnych radzili sobie z problemami w zakresie, na jaki zezwalały warunki toru, ale czas testów został skrócony, ponieważ prototyp nie spełniał oczekiwań w dziedzinie osiągów. Okazało się, że prototypowi LFA brakuje jeszcze wiele do tego, aby określić go jako ukończony, co spowodowało, że zespół zdecydował się na powrót do Japonii w celu przeprowadzenia dokładnej ponownej oceny podstawowych komponentów.

KWIECIEŃ 2006: JAZDA PRÓBNA TORZE NÜRBURGRING

Zespół projektantów LFA zmierzył się z licznymi przeciwnościami podczas jazd próbnych prototypu na torze Nürburgring. Doszło do pożaru najważniejszych komponentów, który został wywołany ciepłem powstającym na skutek tarcia, jakie towarzyszy wysokim przeciążeniom. Niektóre przełożenia były wyższe niż wymagane, czemu towarzyszyło zbyt niskie przyspieszenie. Pojawiły się problemy z trwałością, ponieważ ponowne uruchomienie silnika okazywało się często niemożliwe — dla inżynierów oczywiste stało się to, że istniało jeszcze wiele pytań dotyczących trwałości i wytrzymałości LFA. Te problemy zauważył główny kierowca testowy Hiromu Naruse, który był odpowiedzialny za pracę nad właściwościami jezdnymi LFA. Kluczowym celem było osiągnięcie trwałości i osiągów na bardzo wysokim poziomie, co wymagało innowacyjności przekraczającej wszelkie wyobrażenia. Konieczny był również hart ducha niezbędny do przezwyciężenia przeciwności.

MAJ 2004: PIERWSZA JAZDA PRÓBNA NA TORZE NÜRBURGRING

Istnieją dwa tory na świecie, które można traktować jako swoistą „ziemię świętą” dla LFA. Jednym z nich jest Fuji Speedway w Japonii. Zaś drugim — tor Nürburgring zlokalizowany w północno-zachodnich Niemczech. Wytrzymałość LFA została poważnie zwiększona na torze Nürburgring, który należy do najtrudniejszych torów świata. Wszyscy europejscy producenci samochodów testują swoje produkty na tym torze, dlatego sam fakt wykonywania jazd próbnych nie jest niczym szczególnym. Jednak decyzja dotycząca dalszych etapów rozwoju LFA została podjęta na podstawie wyników LFA na torze Nürburgring i dlatego pierwsza jazda próbna miała specjalne znaczenie.

Domem LFA jest Japonia, ale w ciągu pięciu lat — począwszy od zimy 2004 roku — zespół inżynierów odwiedził tor niezliczoną liczbę razy, jednocześnie zwiększając osiągi i doskonaląc wrażenia z jazdy.

SIERPIEŃ 2003: ZESPÓŁ DO BADAŃ NAD WZORNICTWEM SUPERSAMOCHODU

W tak precyzyjnym procesie, jakim jest projektowanie nadwozia odpowiedniego do koncepcji i osiągów LFA, wziął udział zespół najwyższej klasy inżynierów i członków kierownictwa Lexus. Zespół zgromadził się w obiekcie położonym w samym środku kompleksu projektowego — w obiekcie określanym jako „design dome” — na konferencji Design Review Conference w celu rozważenia propozycji wzorniczych. W konferencji uczestniczyli ważni pracownicy japońskich firm oraz osoby odpowiedzialne za najważniejsze rynki zagraniczne. Przedstawiony projekt nadwozia i podwozia mile zaskoczył wszystkich zgromadzonych. Uczestnicy zgodzili się, że ten model supersamochodu Lexus natychmiast zmieni obraz marki Lexus.

Jednak projekt, będący wówczas w fazie testowania prototypu, był nadal daleki od ukończenia. Mając przed sobą jeszcze długą drogę zespół do badań nad wzornictwem rozpoczął przygotowania do następnej okazji ujawnienia modelu LFA — do targów motoryzacyjnych Detroit Motor Show 2005.

MAJ 2003: ZAKOŃCZENIE PRAC NAD PODWOZIEM

Zrozumienie, jak istotne jest zakończenie prac nad podwoziem, może być trudne dla każdego, kto nie jest bezpośrednio zaangażowany w tworzenie samochodu. W podwoziu znajdują się liczne mechanizmy, które zwykle pozostają niezauważone, ale umożliwiają prawidłowego działanie całego samochodu. Ponadto zakończenie prac nad podwoziem oznacza również zakończenie prac związanych z większością niezbędnych komponentów, które odpowiadają za charakterystykę jezdną pojazdu.

Do wykonania ramy zamiast stopu aluminium użyto tworzywa sztucznego wzmacnianego włóknem węglowym (CFRP). To wywołało ogromny postęp prac nad LFA jako samochodem sportowym i zostało określone jako pierwszy krok w niesamowitym rozwoju pierwszego sportowego supersamochodu Lexus.

MAJ 2003: PIERWSZE SPOTKANIE W CELU SPRAWDZENIA CZĘŚCI UKŁADU NAPĘDOWEGO

Podczas tworzenia idealnego supersamochodu sportowego nie można korzystać z ułatwień i skrótów. Celu nie można osiągnąć bez stopniowej kompilacji wyników badań. W maju 2003 roku przedstawiono szereg próbnych rozwiązań z zakresu układu przeniesienia napędu, który przenosi siłę napędową z silnika na koła. Żmudne zestawianie osiągnięć każdej grupy projektowej umożliwiło powolne, ale stabilne podążanie drogą do celu, jakim było stworzenie supersamochodu LFA.

GRUDZIEŃ 2002: NAJPIERW WYŁĄCZ ZAPŁON

Podczas procesu tworzenia niektóre momenty okazują się dla inżynierów niezapomniane. Do takich chwil należy moment pierwszego uruchomienia zapłonu w silniku V10 zaprojektowanym specjalnie dla supersamochodu LFA. W tym momencie — po upływie dwóch lat od rozpoczęcia procesu tworzenia samochodu od początku — supersamochód LFA zaczął żyć własnym życiem.

WRZESIEŃ 2002: TESTY NOWEGO MODELU

We wrześniu 2002 roku opracowano bardziej „ambitny” model w skali 1:4 przeznaczony do testów aerodynamicznych. Osłonięty prototypowy silnik i osłony podwozia znacznie przyczyniły się do poprawy właściwości aerodynamicznych. Otwarta została droga do bardziej praktycznych testów, które z kolei miały doprowadzić do zaprojektowania nadwozia gładko przecinającego powietrze przy bardzo dużych prędkościach.

STYCZEŃ 2002: BADANIA NAD KONSTRUKCJĄ SILNIKA

Oczywiste jest to, że silniki samochodów sportowych muszą wypadać wzorcowo we wszystkich testach wydajności i funkcjonalności. Ale wrażenia wzrokowe również pełnią istotną rolę — pod tym względem LFA nie odróżnia się od innych supersamochodów. Na zdjęciu przedstawiono projekt komory silnika w początkowych fazach. Przedstawione kolory i odcienie różnią się od kolorów zastosowanych w modelach, które są dostępne w sprzedaży, ale już w początkowych etapach projektowania rzucało się w oczy zarówno wyraziste piękno, jak i funkcjonalność silnika.

MARZEC 2001: TESTY AERODYNAMICZNE MODELU W SKALI 1/5

Kierowcy, którzy pasjonują się wyścigami, traktują maksymalne obniżenie współczynnika oporu aerodynamicznego w przypadku sportowych supersamochodów jako absolutną konieczność. Podczas cyklu projektowania i wykonywania LFA wiele uwagi poświęcono obniżeniu współczynnika oporu aerodynamicznego do absolutnego minimum. Testy w tunelach aerodynamicznych rozpoczęły się w 2001 roku z wykorzystaniem glinianego modelu 5-krotnie mniejszego niż samochód rzeczywisty.

LISTOPAD 2000: ROZPOCZĘCIE PRODUKCJI ZAAWANSOWANEGO PROTOTYPU

Oczywiste jest, że projektowanie i tworzenie sportowego samochodu to proces pełen prób i błędów. Po dopracowaniu koncepcji rozpoczyna się praca z planami w celu przygotowania projektu, dla którego podstawę stanowią skomplikowane obliczenia. Ale mimo że początkowe plany przyczyniają się do zbudowania rzeczywistego pojazdu, ostateczny wynik jest rzadko zgodny z wizją przedstawianą w fazie planowania.

W rezultacie niektóre aspekty ukończonego prototypu mogą być niedopracowane, ale zawsze wynik końcowy przekracza najśmielsze oczekiwania. Z tego względu żadnym wątpliwościom nie podlega fakt, że przygotowanie prototypu z rysunków projektowych stanowi bardzo istotny krok w rozwoju pojazdu. W listopadzie 2000 roku zmontowano ręcznie pierwszy prototyp pojazdu, który można nazwać zarodkiem obecnego LFA.

PAŹDZIERNIK 2000: JAZDY PRÓBNE NA TORZE SUGŌ

Historia Lexusa LFA zaczyna się zanim jeszcze powstał pierwszy szkic projektu. Prace nad modelem LFA początkowo nie były prowadzone w ramach formalnego projektu marki Lexus. Zainicjowała je grupa inżynierów Lexusa zainteresowanych tego rodzaju projektem i działająca początkowo nieoficjalnie.

Chcąc zbudować idealny samochód sportowy, zespół zorganizował się pod kierownictwem Tanahashiego Haruhiku (którego później powołano na stanowisko naczelnego inżyniera projektu LFA). Prace zaczęły się od przekształcania pomysłów estetycznych w jednolitą i potencjalnie użyteczną koncepcję. Pierwszym celem, jaki wyznaczył sobie zespół, było przetestowanie, w warunkach wyścigowych, szeregu samochodów sportowych i poddanych tuningowi mechanicznemu.

Tak, niepozornie, zaczęła się dziesięcioletnia historia projektu Lexusa LFA.